Το να είσαι χαρισματικός μαθητής σήμερα δεν είναι απαραίτητα μια θετική εμπειρία.
Οι χαρισματικοί μαθητές και οι γονείς τους συχνά βιώνουν απόρριψη από ένα εκπαιδευτικό σύστημα στο οποίο η συμμόρφωση εκτιμάται και επιβάλλεται. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί οι εκπαιδευτικοί αφιερώνουν τόσο πολύ χρόνο και προσπάθεια για να διδάξουν στους μαθητές να εκτιμούν τη διαφορετικότητα σε εθνοτικούς και πολιτισμικούς όρους, αλλά δεν επεκτείνουν αυτή τη νοοτροπία στη μαθησιακή ικανότητα. Οι χαρισματικοί μαθητές δεν επέλεξαν να γεννηθούν με αυτά τα χαρακτηριστικά.
Αποτελεί αναγκαιότητα να δούμε τη χαρισματικότητα ως μια ακόμα μορφή διαφορετικότητας και να κάνουμε τους χαρισματικούς μαθητές εξίσου ευπρόσδεκτους στις τάξεις μας όπως όλους τους άλλους.
Σε επίπεδο διδασκαλίας, οι χαρισματικοί μαθητές μπορούν να οριστούν ως εκείνοι των οποίων η ικανότητα υπερβαίνει τις προσδοκίες της τάξης ή της ηλικίας τους κατά δύο ή περισσότερα χρόνια. Κάποιοι από αυτούς έχουν το δυναμικό να ξεπεράσουν αυτές τις προσδοκίες, αλλά χρειάζονται εκπαιδευτικούς που κατανοούν τις εγγενώς διαφορετικές μαθησιακές τους ανάγκες ώστε να μπορέσουν να το αναπτύξουν. Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό, το αναλυτικό πρόγραμμα του σχολείου και οι τυπικές στρατηγικές διδασκαλίας δεν μπορούν να προσφέρουν την πρόκληση που χρειάζονται οι χαρισματικοί μαθητές για να συνεχίσουν να προοδεύουν στη μάθησή τους.
Ορισμένες συναρπαστικές γνώσεις για τη χαρισματικότητα προέρχονται από το έργο του Πολωνού ψυχίατρου και ψυχολόγου Kazimierz Dabrowski (1902–1980). Όταν ο Dabrowski μελέτησε μια ομάδα χαρισματικών παιδιών και εφήβων, διαπίστωσε ότι παρουσίαζαν αυτό που ονόμασε "υπερευαισθησίες" (overexcitabilities – OE). Αυτά τα παιδιά αντιλαμβάνονταν τα ερεθίσματα πολύ πιο έντονα από άλλους, ήταν εξαιρετικά ευαίσθητα σε ό,τι υπήρχε γύρω τους και βίωναν τη χαρά και τη λύπη της ζωής με πολύ πιο έντονο τρόπο από τα άλλα παιδιά. Σήμερα, η υπερευαισθησία θεωρείται δείκτης της χαρισματικότητας — ένα από τα πολλά χαρακτηριστικά που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την αναγνώριση ενός χαρισματικού παιδιού.
Ο Dabrowski πίστευε ότι η υπερευαισθησία μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά από "θετικές αποσυνθέσεις" — δηλαδή αναπτυξιακές κρίσεις, κατά τις οποίες το άτομο απορρίπτει το κατεστημένο και αμφισβητεί τα πάντα. Όταν αυτή η διαδικασία εξελιχθεί θετικά, το άτομο αναδύεται ως αυθεντική και αυτόνομη προσωπικότητα με καλά επεξεργασμένες αξίες και πεποιθήσεις. Όταν όμως η διαδικασία δεν εξελιχθεί καλά, μπορεί να οδηγήσει σε αντικοινωνική συμπεριφορά, εσωτερική σύγκρουση και απόγνωση.